Over Ons

Naam Mammoni

Allereerst iets meer over de naam Mammoni. Deze naam staat voor een fenomeen dat zich in Italië veelvuldig voordoet. De vrije vertaling van Mammoni is moederskindje. Het zijn mannen (maar steeds vaker ook vrouwen) die tot ver in hun veertigste levensjaar nog bij mamma thuis wonen.
Uiteindelijk is er maar één vrouw in hun leven en dat is mamma. “zoals Mamma de pasta kookt……”, “Mamma is de liefste”, maar misschien wel de belangrijkste reden “Mamma laat mij vrij”.
Zie hier de overeenkomst met Mammoni. Informele gastvrijheid, unieke omgeving en natuurlijk de smakelijke hedendaagse Italiaanse keuken!
Mammoni logo

Lucio Magnacca

Zoals zoveel Italiaanse mannen woont Lucio Magnacca (36) nog bij zijn moeder en schaamt zich daarvoor niet. De levenswijze van dit soort mannen, een aantal woont tot ver in hun veertigste levensjaar nog thuis, staat in Italië voor een fenomeen; genaamd Mammoni.
In het buurtcafé, pesten de mannen Lucio en introduceren hem als de Casanova van het dorp. Zijn donkere manen en charmante houding maken dat hij populair is bij het vrouwelijke geslacht. Maar zodra het huwelijk ter sprake komt, heeft Lucio geen haast.
Hij woont nog thuis bij zijn moeder, die iedere avond voor hem kookt en zorgt dat het hem aan niets ontbreekt. In de avond is Lucio te vinden in het buurtcafé en de weekenden vult hij met jagen en paardrijden. Wanneer hij zijn jachtgeweer schoonmaakt aan de keukentafel, maakt zijn mamma de dagelijkse pasta, zo nu en dan onderbroken door een liefkozende blik naar zoonlief.
Lucio werkt in een automobielfabriek iets buiten Vastogirardi en moest voor zijn werk een aantal maanden op reis.
“Ik vond het afschuwelijk.
Ik miste mijn moeder en haar zorg voor mij en ook miste ik mijn vrijheid. Mamma laat mij de dingen doen die ik graag doe.”

Sociëteit "De Vereeniging"

Geschiedenis
Het huis aan de Mariaplaats werd in 1872 door Sociëteit de Vereeniging aangekocht, maar kent een geschiedenis welke veel verder teruggaat. De voorgeschiedenis begint halverwege de 11e eeuw als bisschop Bernold van Utrecht begint aan de bouw van het “Kerkenkruis”. Rond de Domkerk worden in alle vier de windrichtingen kerken gebouwd, zodat de plattegrond van Utrecht eruit zal komen te zien als een christelijk kruis. Deze kerken, die samen met de Domkerk het Kerkenkruis vormen, waren de St. Janskerk in het noorden, de St. Pieterskerk in het oosten, de St. Pauluskerk in het zuiden en de St. Mariakerk in het westen. De bouw van de St. Mariakerk begon rond 1085 onder bisschop Koenraad en in 1099 werd het koor gewijd. Rond 1160 werd de kerk voltooid.

 

Beroemde bewoners
Rond de in de 19e eeuw afgebroken kerk bevond zich de immuniteit van St. Marie met daarbinnen verscheidene Kanunnikenhuizen. Eén van deze huizen kan gezien worden als voorloper van het huidige pand aan de Mariaplaats 14. In het pand bevinden zich nog de tufstenen resten van bebouwing uit de 12e eeuw, maar het eigenlijke gebouw stamt uit de 14e eeuw. Tijdens de grote restauratie in 1994-1995 zijn in de opkamer restanten van fresco’s uit 1525 teruggevonden. In 1530 was Jan van Scorel, een van Utrechts bekendste schilders en tevens kanunnik, korte tijd een van de bewoners. In de loop der eeuwen is het pand vele malen verbouwd en vergroot.

 

Sociëteit “De Vereeniging”
Ook na de Reformatie behield het huis een tijdlang zijn functie als Kanunnikenhuis. Daarna heeft het huis diverse andere functies gehad waaronder die van woonhuis. In 1864 overleed de laatste bewoonster, Jasparina Noot, weduwe van mr. Jan de Kock, die het pand in 1822 had gekocht. Erfgenaam IJsbrand de Kock, burgemeester van Bunnik, Odijk en Werkhoven en griffier van de Staten van Utrecht, verkocht het in 1872 aan sociëteit “De Vereeniging”. Het Grand Café , de grote zaal aan de voorzijde van de Mariaplaats, is in 1880 aangebouwd waarmee het gebouw zijn huidige vorm kreeg.

Scroll naar top